صور اسرافیل:دکتر "نویيل فرجو"، یک پزشک مسیحی آمریکایی است که در دهه‌های نود قرن گذشته میلادی چند سالی را به همراه همسر خود در شهر مقدس کربلا، اقامت داشت. وی خاطرات آن دوران از زندگی خود را که می‌گوید بسیار شیرین و به یاد ماندنی بوده را منتشر کرده که بخشی از آن به شرح ذیل است.دکتر "فرجو" می‌گوید: من در گذشته در ایالت زیبای شیکاگو زندگی می‌کردم و همواره از رودخانه بسیار زیبای آن لذت می‌بردم. ویلایی بسیار بزرگ و مجلل داشتم و خودرویی بسیار گران قیمت سوار می‌شدم. از زندگی خود بهترین لذت را می‌بردم. دوران بسیار خوب و فراموش نشدنی بود.

وی در ادامه می‌افزاید: اما با توجه به وضعیت شغلیم، در سال 1990 به عراق اعزام شدم تا در شهر کربلا در یکی از مراکز پزشکی خدمت کنم. همسرم "اکنشکا" که یک آمریکایی لهستانی تبار است خیلی مرا ملامت می‌کرد. معتقد بودم که عقلم را از دست داده‌ام که می‌خواهم زندگی زیبا و راحتم را رها کنم و به عراق بروم.

این پزشک آمریکایی در ادامه می‌گوید: بالاخره به عراق و شهر کربلا رفتم. هیچ‌گاه آن شهر را فراموش نخواهم کرد. در آن شهر و آن زمان بسیار خوشبخت بودم. اهالی بسیار دست و دل باز، مهربان، خوب و پاکدلی داشت. حتی برخی افرادی را که نمی‌شناختم، اما به من خوبی می‌کردند. به رغم اینکه شهر کربلا و اهالی آن طی 30 سال گذشته سختی‌های بسیاری دیده‌اند و وضعیت اقتصادی خوبی ندارند، اما اهالی آن باز هم افرادی کریم و دست و دل باز هستند. در آن موقع دولت عراق هر ماه به من 3 هزار دینار عراقی که معادل یک دلار آمریکایی بود، دستمزد می‌داد اما دوستان کربلایی من چندین برابر این مبلغ را برایم خرج می‌کردند.

وی در ادامه خاطرات خود می‌گوید: حدود 3 ماه پس از ورودم به عراق، برای معاینه زندانیان عراقی، مرا به زندان اصلی شهر کربلا فرستادند. فاجعه بود. دردها و غم‌هایم شروع شد. هیچ یک از زندانیان به جرم دزدی، کلاهبرداری، قتل و دیگر جنایت ها در زندان نبودند بلکه همه آنها به دلیل اظهار نظر علیه رژیم بعث در آنجا بودند. وضعیت بهداشتی آنان به قدری وخیم بود که بیشترشان بیمار شده بودند. وضعیت به گونه‌ای بود که وقتی برای بار دوم به آنجا رفتم، تعدادی از زندانیان از شدت بیماری جان باخته بودند. بیسیاری از زندانیان هم بر اثر شکنجه زیاد جان می‌باختند. بیشتر زندانیان جوانان مسلمان و مؤمن بودند. البته آنان که می‌فهمیدند من یک مسیحی هستم، کمی ناراحت می‌شدند اما از روی ناچاری سکوت می‌کردند. تعداد زیادی از این زندانیان هم که با برق شکنجه می‌شدند، جان می‌باختند.

این پزشک آمریکایی در پایان گفت: اکثر اهالی شهر کربلا افرادی مؤمن و مذهبی بودند و رفتار اسلامی داشتند. آنان علاقه بسیار زیادی به دو مسجد خود (حرم امام حسین و حضرت عباس(ع)) داشتند. من هم چند باری برای دیدن این دو مکان به آنجا رفتم. جو خاصی داشت. کمی برایم سنگین بود. حس می‌کردم در فضایی غیرعادی هستم. خلاصه دوران بسیار به یاد ماندنی و زیبایی برایم بود.